کنارهفت سین دل،دلتنگی نبودنت را با حافظ قسمت میکنم

غم زمان که هیچش کران نمی بینم           دواش جز می چون ارغوان نمی بینم

به ترک خدمت پیرمغان نخواهم گفت       چرا که مصلحت خود در آن نمی بینم

نگفتی که جای من در این بی جایی و ناکجایی کجاست؟!

پ.ن: با اجازه دوست جون

مگذارید که نام شما را بدانند و به نام بخوانندتان

هر سلام سرآغاز دردناک یک خداحافظی است

به یاد داشته باش که یک مرد عشق را پاس میدارد

 یک مرد هرچه را که میتواند به قربانگاه عشق می آورد

آنچه فدا کردنی ست فدا میکند

آنچه شکستنی ست میشکند و آنچه را که تحمل سوز است تحمل میکند

 اما هرگز به منزلگاه دوست داشتن به گدایی نمیرود.

بار دیگر شهری که دوست می داشتم "نادر ابراهیمی"

  باز معشوقه همیشگی ام رسم وفا به جا آورد و دوباره مرا به پایتخت خواند و چند روزی از همه این روزمرگیهای زندگی دورم کرد وای که این تئاتر چقدر باوفاست و من نسبت به او بی وفا شده ام و رسم عاشقی به جا نمی آورم

شبی که آوایِ نیِ تو شنیدم

چو آهوی تشنه پیِ تو دویـدم
دوان دوان تا لبِ چشمه رسیدم
نشانه ای از نی و نغمه ندیدم

تو ای پری کجایی؟
که رخ نمی نمایی
از آن بهشت پنهان
دری نمی گشـایی

من همه جا، پی ِ تو گشته ام
از مَه و مِهر، نشان گرفته ام
بوی تو را، زِ گُل شنیده ام
دامنِ گــــــل، از آن گرفته ام ...

زمستان سال 1386 بود در ایام جشنواره بین المللی تئاترفجر در تالار اصلی تئاتر شهر کاری به اسم سایه از فرانسه دیدم شعر زیر روی بروشور کار نوشته شده بود خیلی این شعر رو دوست دارم.

آفتاب غروب می کند

شاید کسی از راه برسد

یا این که کسی می رود

شخصیت ها منتظر هستند

آیا قایقی هست که آنها را به سمت زندگی جدید ببرد؟

آنها ما را ترک می کنند

ولی پنهانی

از ایستگاه راه آهن یا جاده ها ی آشنا رد نمی شوند

آیا به یک زندگی جدید ، به یک امید تازه می رسند؟

یک صدای خداحافظی یا شاید در امان خدا

شب که می رسد

تمام ماجراها قسمتی از گذشته هستند

پرده می افتد روی مسیری نا مشخص

به سمت آینده